U weze gegroet mijn waarde lezer,
Bij deze de aller eerste toevoeging op mijn allereerste eigen blog. Al is dit maar een verslag van een spannende periode, toch lijkt het schrijven op zich ook al een spannend gegeven op zich. Hoe het ook zij, mijn vriendin -die momenteel naast me zit- gaat op erasmus, help! Natuurlijk beleeft zij het grootste deel van het avontuur, maar ook voor het thuisfront is zo'n erasmus een heuse gebeurtenis. Mijn bedoeling is dan ook om mijn eigen avonturen gedurende dat erasmusjaar wat bij te houden.
Ons grote avontuur van ruimtelijk gescheiden samen zijn begint ironisch genoeg samen. Ik kreeg al een hele tijd geleden van Sara het aanbod om in de beginperiode mee richting Denemarken te gaan met haar en haar ouders. Het zit namelijk zo dat het Deense academiejaar een maand vroeger begint als het Vlaamse, wat als gevolg heeft dat ik mijn tweede-zit-loze vakantie deels in Denemarken kon doorbrengen. Op 15 augustus zette de grote zwarte auto van Sara's papa koers richting Odense en zo kon het echte avontuur beginnen.
Kwestie van geen dubbel werk te doen kunnen alle spannende avonturen die we hier sindsdien samen beleefd hebben gelezen worden op http://sara-in-odense.blogspot.com/. Ik heb echter ook een allegaartje eigen bedenkingen die ik toch we zou willen delen...
Over Denemarken valt bijvoorbeeld veel te zeggen, maar het belangrijkste is dat het zijn titel als minst buitenlandse buitenland wel verdient. Denen zijn vriendelijke mensen en het Deense landschap doet me regelmatig denken aan mijn eigen Hagelandse thuis. Het concept lintbebouwing is de Denen dan weer compleet vreemd en centraal in elke winkel vind je massa's diepvriesvoedsel, grotendeels bestaande uit vlees en vis. Veggievriendelijk blijkt dit land allerminst en ieder die graag wat anders dan het Deense "breud" eet betaalt daar ook een flinke duit voor.
Het belangrijkste tijdens een avontuur als het mijne is doorheen alles vooral jezelf blijven. Om bij die woorden daden te voegen kan ik alvast bevestigen dat ook ik het Deense onderwijssysteem en de structuur van de SDU goed heb bestudeerd. Het valt bijvoorbeeld meteen op dat het hele universiteitscomplex waar ettelijke tienduizenden studenten hun studies verrichten (of dat zouden moeten doen) volledig uit één groot gebouw bestaat. Alle kantoren, lokalen, en auditoria zijn door een ingenieus gangencomplex verbonden. Een labyrint blijkt het echter allerminst, want de opbouw is vrij logisch. Als klap op de vuurpijl is er in de ruime gangen ook een pad voorzien voor ingenieuze elektrische wagentjes (zeer herkenbaar voor wie ooit door de straten van het Zwitserse Zermatt liep). Wat daarnaast onmiddellijk de aandacht trekt zijn de talrijke zetels en gemakkelijke zachte stoelen die overal te vinden zijn. Plaats verder nog groene klimplanten en heuse kunstwerken tegen de muur en je hebt een stimulerende leeromgeving om "U" tegen te zeggen. Het niveau van het onderwijs mag dan volgens kenners misschien wat lager liggen als in ons prachtige onderwijsland, de faciliteiten en puur didactische infrastructuur is er eentje om als student de vingers van af te likken.
Het is dan weer spijtig om te zien dat sommige zaken niet echt anders zijn als bij ons, want ook hier krijg ik soms het gevoel dat in al deze weelde van Deense studentenvoorzieningen de buitenlandse studenten ook hier wel eens het gevaar lopen om een erbarmelijke leefruimte te vinden. Ze lijken hier wel hun best te doen om de kamers wat deftig te krijgen, een koelkast met schimmel van centimeters dik en een douchekop die in het midden van de badkamer gewoon tegen de muur hangt tarten toch lichtelijk de verbeelding.
Hoe het allemaal ook zij, zowel de Universiteit als de stad Odense ademen een geruststellende gezelligheid uit en qua huisvesting komt alles wel in orde.
Naast het land en het thuis van mijn teerbeminde is er ook een andere factor, namelijk de kotgenoten. Geef toe, wie zou zijn vriendin graag achterlaten bij een "Latin lover" of een psychopatisch grijzend individu dat constant "gollum gollum" zegt? Gelukkig voor mij blijken de kotgenoten allerminst van dit kaliber te zijn.
Twee Spanjaarden, een Canadees, en een Belg, het lijkt alvast het begin van een goeie grap, maar dit is bittere ernst, want zo zal het er hier een jaar uitzien. Jay (oftewel Juan Jare voor wie het goed kan uitspreken) is de gevreesde Spanjaard, maar ondanks zijn extreem Spaanse accent ontpopte hij zich allerminst tot de player voor wie ik bij voorbaat op mijn hoede was. Al bij al is het een kalme kerel die haast altijd een vriendelijke glimlach op zijn gezicht draagt.
De Canadees Chris is hier om het stereotype van de brave Canadees te ontkrachten, zo zegt hij zelf. Deze "dude" blijkt een lollige sarcast te zijn waar je zeer toffe babbels mee kan doen. Een zelfverklaarde "domme nerd" met een goed karakter zo blijkt. Het enige wat wij ons soms afvragen is of hij zijn pet ooit afzet.
Als laatste is er Victoria, een sympathieke madam die met plezier met Sara van kamer wisselde. Twee meisjes en twee jongens zorgt alvast voor een mooi en geruststellend evenwicht...
Ik bereik hier in Denemarken alvast een eindconclusie en die luidt dat er wellicht slechtere plaatsen bij veel slechtere mensen zijn om mijn vriendin achter te laten. Dit neemt niet weg dat ik met een wrang en gek gevoel binnen een week van de slaaptrein ga stappen (wellicht als een levend wrak), maar we zien wel.
Om de woorden van Jay nog even neer te pennen "We should buy some alcohol once and get drunk, I mean this erasmus!". Hoewel Chris en ik dat met veel instemming duidelijk een goed idee vonden klinkt erasmus toch nog steeds dubbel in de oren. Ik ben eens benieuwd, maar hoe dan ook "this is erasmus, baby!"
